Najwięcej powodów do zadowolenia ma ekipa Piranhy Bytes, której najwspanialsze dzieło - Gothic 3 - zwyciężył w walce o tytuł “Gry o Grafice Doskonałej”. Najnowsza część przygód Bezimiennego otrzymała 31 procent głosów. Drugie miejsce zajął Need for Speed Undercover (23 proc.), a trzecie - Total Overdose (8 proc.). Gry, których screeny pokazano to ponadto: Far Cry 2, Need for Speed Underground 2, NBA Live 2009, FIFA 2009, Prince of Persia 3, Grand Theft Auto IV oraz Call of Juarez. Największym zaskoczeniem dla twórców rankingu była czwarta pozycja Grand Theft Auto IV (7 proc.). Spodziewano się, iż to właśnie ta gra zwycięży. 6 proc. uzyskał Far Cry 2. Kolejne głosy rozłożyły się równomiernie, bo po 5 proc. dla każdej z pięciu pozostałych gier. W ankiecie udział wzięło 100 osób. Dane nie są oficjalne.

Druga odsłona “The Longest Journey” posiada grafikę 3D oraz widok z trzeciej osoby (TPP) - podobny do izometrycznego, lecz korzystający z całej perspektywy m.in. dzięki temu, że bliższe przedmioty jawią się jako większe i można je oglądać z każdej strony. Członkowie Funcom, producenta “Dreamfalla” przyznają, iż podpatrywali twórców “Silent Hilla” oraz “Prince of Persia”. Druga część Najdłuższej Podróży to nieziemsko wciągająca przygodówka, bogata przede wszystkim w elementy science-fiction podane w przyzwoity sposób. Bohaterką nie jest już April Ryan, lecz Zoe Castillo. April Ryan pomaga jednak głównej bohaterce w zadaniach. Aby przejść grę, należy zdemaskować konspirację trzech światów: świata magii (Arcadii), świata techniki (Stark) oraz świata poza światami (Zimy). Lokacje w grze są zwykle egzotyczne, a czasami - futurystyczne. Niemalże każdy quest możemy rozwiązać co najmniej w dwojaki sposób. Na poziom frajdy z gry korzystnie wpływają też: prosty interfejs i interaktywne otoczenie. “Dreamfall” to obowiązkowa pozycja dla wszystkich dziewczyn kochających dreszczyk emocji i… szybką akcję.

W grze możemy dokonać wyboru pomiędzy siedmioma klanami (Shimazu, Mori, Oda, Imagawa, Takeda, Hojo i Uesugi) bądź stać po stronie buntowników i roninów. W dodatku do Shoguna, uwielbianym The Mongol Invasion, mamy ponadto możliwość wcielenia się w Mongołów. Samuraje no-dachi, ninja, wojowniczy mnichowie, kawaleria yari, piechota yari, piechota yari ashigaru, łucznicy na koniach, łucznicy bez koni, elitarni kensai, kawaleria naginata, piechota naginata oraz ciężka kawaleria - to przykładowe jednostki, którymi dysponujemy w Shogunie. W dodatku do gry mamy do dyspozycji oprócz tego masę jednostek armii mongolskiej (m.in. harcowników oraz włóczników). Shogun to piękne zespolenie RTS-a ze strategią turową. Creative Assembly, wydawca Shoguna, pozostaje jak dotąd wierny temu gatunkowi, o czym zaświadczają kolejno: Medieval Total War, Rome Total War oraz Medieval Total War II. Ciekawie brzmi także najnowszy tytuł: Empire Total War, gdzie gra toczy się na całym świecie. W Shogunie zadaniem dla gracza jest podbicie całej Japonii. W Empire chodzi o objęcie w świecie jak największych wpływów. Dwa lata temu Shoguna zaprzestano sprzedawać. Gra szybko jednak wyszła w nowszej, kompatybilnej z bardziej nowoczesnymi komputerami wersji. Kto nie miał styczności z Shogunem - niech to koniecznie nadrobi.

Świadomość człowieka wzbogaca się wraz z rozwojem naukowym. Z perspektywy czasu niektóre fundamenty stanu obecnego zasługują na szczególny szacunek. Solidnym tworzywem jest niewątpliwie komputeryzacja doby Amigi. Choć nie mieliśmy do czynienia od razu z rozwiązaniami fenomenalnymi, to sporo gier zaskoczyłoby nawet umysły nie mające dotychczas żadnej z Amigą styczności. Najmłodsi gracze, którym się wydaje, że świat zawsze był skomputeryzowany, początkowo doznają na Amigowe gry negatywnego szoku, a następnie - paradoksalnie - są pełni podziwu. Obok pierwszej grafiki komputerowej narodziła się pierwsza fabuła komputerowej gry. Na “Ricka Dangerousa” wielu ludziom aż kręcą się łezki w oczach. Na Amidze mogliśmy pykać w pierwszą porządną bijatykę - “Mortal Kombat”. Iście wyprzedzającą możliwości graficzne fabułę miał m.in. “Desert Strike”. Mało kto z dzisiejszych maniaków gier wie, że na Amidze po raz pierwszy zaprezentowano grę pt. “Prince of Persia” - kontynuowaną zresztą z powodzeniem na komputerach aktualnych. “Giana Sisters” to matka Mario Brosa, a “Danger Castle” - przodek horrorów. Popularne były ponadto: “Dragon Ninja”, “Another World”, “Operation Wolf” oraz “Rodland”. Co najciekawsze - Amiga, pomimo faktu, iż nie dorasta do pięt współczesnym komputerom - za sprawką wciągających gier nadal nie została całkowicie z rynku wyparta.

Icewind Dale, Neverwinter Nights, Dungeon Siege, Sacred - choć są cudowne, Wrotom Baldura sprostać nie mogą. Wrota Baldura 2 porywają przede wszystkim fenomenalną fabułą, przyjemnym sterowaniem oraz wciągającą atmosferą. W przeciwieństwie do wszystkich wyżej wymienionych RPG-ów, Wrota Baldura 2 to gra także dla osób niezbyt gustujących w magii. Jak udało się twórcom tego dokonać, skoro czarów w grze jest pełno - pozostanie zapewne zagadką. Do największych atutów Wrót Baldura 2 możemy zaliczyć też: izometryczny widok, możliwość pauzy w dowolnym czasie oraz kompletowanie drużyny z opcją sterowania każdym jej członkiem. Grafika - jak na tamte czasy - wyśmienita. Jedyny mankament to w zasadzie niemoc zapisu w trakcie walki. Zbieranie punktów doświadczenia, specjalizacje, wybór klasy postaci, różnorodność świata, bronie (np. topory, którymi rzucamy i wracają do ręki) - to wszystko czyni Wrota Baldura 2 grą niezapomnianą. Gdyby tylko wyszła część trzecia… Pomarzyć - zawsze warto.

Chyba tylko NFS Hot Pursuit 2 oraz NFS Most Wanted 2 mogą się w ogóle liczyć z NFS Underground 2 w walce o tytuł najlepszej wyścigówki, jaka kiedykolwiek powstała. Carbon, Undercover oraz ProStreet nie cieszyły się bowiem ogromną popularnością, a Porsche to niedopracowana, amatorska część serii. Bayview podzielone jest na dzielnice - każda specyficzna, w każdej można się ścigać oraz znajdować sklepy tuningujące. Za pośrednictwem Internetu możemy zagrać w trybie wieloosobowym. Grę przechodzimy poprzez tryb kariery - w miarę wygrywania kolejnych wyścigów nasza reputacja wzrasta, a portfel się bogaci. Dzięki zwycięstwom odblokowujemy sobie dostęp do nowych aut. Za pieniądze te auta odpicowujemy. Dodatkową kasę zdobywamy zapraszając do wyścigu jeżdżących po mieście kierowców sportowych bryk. Gdy się oddalimy od rywala na pewną odległość - wygrywamy. W wyścigach koniecznych do przejścia gry mamy natomiast sprinty, drifty, dragi, StreetX-y, circuity oraz najbardziej prestiżowe - URL-e. Ponadto, jeżeli dotrzemy w mieście w odpowiednim czasie w konkretne miejsce, zdjęcie naszego samochodu pojawi się na okładce filmu DVD bądź magazynu tuningowego. Zabawie towarzyszy doskonała muzyka - m.in. “Riders On The Storm” Snoop Dogga i The Doors, “That’z My Name” Sly Boogiego oraz “Lean Back” Terror Squadu.

W najnowszej FIFIE istnieje nawet możliwość częściowego sterowania myszą. Myszką uruchamiamy tzw. triki, czyli szybkie, specyficzne akcje bądź drybling. Kilkanaście ataków specjalnych, 32 triki oraz fotorealistyczna grafika niewątpliwe stanowią innowację, która dzieli FIFĘ 2009 od swoich poprzedniczek przepaścią. EA Sports wyraźnie ewoluuje ponadto w stronę Lig Interaktywnych. Walka piłkarska w sieci zawsze była imponująca, ale nigdy przedtem nie mogła poszczycić się taką rozbudową.  Nie zabrakło oczywiście coraz bardziej lubianego trybu menedżerskiego. Do dyspozycji mamy też 61 turniejów, nie mówiąc o tym, że możemy tworzyć własne. Nagrody odblokowujemy wypełniając wyzwania. Jak zawsze zadbano o szczegółowe elementy, takie jak np. stroje, które pokrywają się z prawdziwymi. W polskiej wersji językowej mecz komentują Dariusz Szpakowski oraz Włodzimierz Szaranowicz. Jedynym rywalem FIFY jest dziś w zasadzie Pro Evolution Soccer. Dokonanie oceny porównawczej pomiędzy Pro Evolution Soccer a FIFĄ pozostaje jednak w gestii doznań subiektywnych, dlatego FIFĘ należy pochwalić, natomiast na pewno nie należy jej gloryfikować.

Gothic I zaskarbił sobie serca graczy przede wszystkim wyjątkową fabułą, bo - nie oszukujmy się - grafika i sterowanie pozostawiały nieco do życzenia. Twórcy gry potrafili jednak stworzyć specyficzną atmosferę swojego dzieła. Bezimienny bohater od samego początku był kreowany na niezwykle bystrego, racjonalnego oraz zaradnego. Posiadał osobowość, w którą chętnie można było się wcielić. W tym aspekcie nic zresztą - na szczęście - nie zmieniło się do dziś: po wydaniu trzeciej części Gothica, u progu wydania części czwartej. Druga część pozytywnie zaskoczyła, lecz nie stanowiła jeszcze gry kompletnej. Gothic III, jak zgodnie twierdzą nie tylko maniacy, przeszedł samego siebie - Piranha Bytes dostarczyła graczom iście błogich chwil: potężny świat, złożony z pustyni, lasów oraz zimnych krain ukazuje ogrom możliwości nowoczesnej grafiki, a wymagające wysiłku intelektualnego zadania stanowią o rozbudowanej, fenomenalnie przemyślanej fabule. Dużym atutem gry są punkty doświadczenia, jakie Bezimienny otrzymuje w miarę postępu w rozwiązywaniu questów. Zdumiewa ponadto asortyment bohatera (zbroje, bronie) oraz różnorodność stworzonego świata (klany, rośliny, zwierzęta, miejsca). Istotny jest wątek złodziejski: otwieranie kufrów wytrychami, okradanie, grabienie odbitych miast i każdego pokonanego przeciwnika. Ścieżka dźwiękowa co najmniej zadowala. Na myśl o Gothicu IV znawcy tematu zacierają ręce. Ponoć cieknie im nawet ślinka.

Total Overdose to strzelanka o interesującej fabule, pięknej, kreowanej na wzór meksykańskich realiów grafice oraz - przede wszystkim - wspaniałej muzyce i doskonałym, innowacyjnym sterowaniu. W grze wcielamy się w postać byłego więźnia, Ramiro. Szczyptę emocji budzi już fakt, iż brat Ramiro to członek tajnych służb specjalnych rozpracowujących meksykańską mafię. To właśnie on wyciąga Ramiro z aresztu i zleca mu zadania, które sam miał wykonać. Grafikę gry skontrastowano ze specyfiką okoliczności, jakie jej nadano: jasne, żywe kolory zdają się graczowi mienić coraz bardziej z każdą kolejno rozłupaną czaszką bezwzględnego łotra. Styl, w jakim dokonujemy wyroku na bandytach, również zachęca do wartkiej akcji i jest bardzo satysfakcjonujący: zabójstwo jednym strzałem (headshot), z odbicia od ściany, za pomocą jednego z loco trików (np. strzelające gitary). Ważny element fenomenalnej grywalności Total Overdose stanowi ponadto zwolnienie tempa w momentach miotania pocisków. Muzyka Delinquent Habits, Control Machete oraz Molotova to w zasadzie klasyczne wykończenie gry idealnej. Total Overdose zabiera nas w inny świat - świat, którym żaden koneser strzelanek nie pogardzi.